Het is februari 2002. Burgemeester Michiel van Haersma Buma gaat zich ‘in juridische zin’ bemoeien met de gesprekken tussen Tonegido en Wilhelmus. Wethouder Van der Brugge doet formeel het voetbaldossier.

Het bestuur van Tonegido heeft ondertussen de garantie van B&W van Den Haag dat men op Westvliet kan gaan spelen en er ook geen ‘gekke dingen’ gaan gebeuren op dat formeel Haagse sportpark.

De heer Duinkerke, gemeentelijk ambtenaar, gaat een boekenonderzoek doen bij beide verenigingen.

Op 8 april 2002 schrijft Wilhelmus-voorzitter Wim van der Meer weer eens een brief aan B&W. Strekking: de vertraging in de fusiebesprekingen is geheel de schuld van Tonegido. Daar is onvoldoende draagvlak voor een fusie.

Eind april wendt de het Tonegido-bestuur zich tot wethouder Van der Brugge. Er schijnt een rapport te zijn over de financiële situatie van de vereniging dat het bestuur niet kent, maar dat wel met derden is gesproken.

Een maand later komt Wim van der Meer weer op de lijn. Hij schrijft Van der Brugge dat het rapport-Duinkerke niet waardevol is. Er is alleen gekeken naar de gepubliceerde jaarverslagen en jaarrekeningen van de laatste vijf jaar. Van der Meer wil geen ‘nadelige financiële verrassingen’ en stelt voor de burgemeester er bij te halen.

Het is inmiddels juni 2002. De gemeente Leidschendam-Voorburg trekt 4,5 miljoen euro uit voor de fusie. Er is echter twijfel over de toekomst van Westvliet. De landsadvocaat bemoeit zich er mee. Bovendien is er een nieuw probleem: welk regime van beheer gaat gelden, het Leidschendamse of het Voorburgse?

Eind juni vraagt Tonegido de gemeente om garant te staan bij een hypotheek van 150.000 euro. B&W noemen dat ‘hoogst ongewenst’.

In juli wordt besloten tot een nieuw boekenonderzoek bij beide verenigingen. Dit maal door Moret en Young. Tegelijk laat de gemeente weten dat het nieuwe sportpark Westvliet medio 2004 wordt opgeleverd. Een projectplan komt in augustus.