Voor de buitenwacht staat vast: tot een fusie tussen de VSV Tonegido en de VV Wilhelmus kwam het niet door toedoen van Tonegido. Die vereniging kreeg de zwarte piet. Opvallend, aangezien uit stukken die in het archief zitten van de gemeente Leidschendam-Voorburg zonneklaar blijkt dat het de VV Wilhelmus was die een krachtenbundeling frustreerde en uiteindelijk blokkeerde.

Feit is dat een fusie een verstandshuwelijk was geweest, niet geboren uit liefde voor elkaar. Tonegido was gehecht aan de plek aan de Rodelaan en wilde daar het liefst blijven. Wilhelmus had zijn stek op Westvliet en zat daar niet te wachten op ‘concurrentie’.

Daarbij speelde ook de sportieve standing een rol. Wilhelmus speelde jarenlang op voetbalgebied de eerste viool in Voorburg. Men speelde hoofdklasse, daar waar Tonegido nog in lagere regionen verkeerde. Die rollen waren echter langzamerhand omgedraaid. Tonegido acteerde op het hoogste amateurniveau, daar waar Wilhelmus wegzakte.

Dat er bij de amateurs (illegaal) betaald werd, wist iedereen. Wilhelmus betaalde zwart, Tonegido ook. Wilhelmus gebruikte eigen ervaringen met de fiscus om Tonegido zwart te maken. Bij B&W, de ambtenaren, de KNVB en de gemeenschap.

Zonder enig bewijs werd geclaimd dat de fiscus de boeken ging controleren van Tonegido en dat daar zeker een forse aanslag uit zou komen. Een aanslag die Tonegido niet kon betalen en dus door de fusieclub (lees: ook Wilhelmus) opgehoest zou moeten worden.

Een boekenonderzoek door de gemeente werd als ontoereikend bestempeld. Aan een onderzoek van een extern bureau werd getwijfeld. En toen de fiscus bij Tonegido de boeken nakeek en niet verder kwam dan een btw-fout van zo’n 3000 euro, was dat ook weer niet goed. Wilhelmus wilde het hele belastingonderzoek zien want dit kon niet kloppen (de zelf gefabriceerde mythe was gelogenstraft).

Zelfs nadat de gemeente zich achter de Tonegido-cijfers schaarde verlangde de VV Wilhelmus dat diezelfde gemeente zich dan financieel garant moest stellen voor alles wat in de toekomst nog kon gebeuren.

Met andere woorden: als er ooit nog een andere financiële claim inzake Tonegido kwam van de fiscus moest de gemeente die maar voldoen. Een onhaalbare eis, en dat wisten ze bij Wilhelmus ook. Het was alleen een manier om onder een fusie uit te komen.

Men had immers al meer dan een jaar eerder laten weten de fusie niet te willen. Formeel en informeel (via KNVB naar de gemeente). Tegelijk bleef Wilhelmus wel meepraten in de hoop te kunnen profiteren van de 4,5 miljoen euro die de gemeente in de fusieclub wilde investeren.

Elke keer dat er gesproken werd over Tonegido-velden, -kleedkamers, –clubgebouw, veldverlichting was de delegatie van Wilhelmus er als de kippen bij hetzelfde te eisen voor hun club. Ook die had op Westvliet plots behoefte aan velden, verlichting, kleedkamers en een nieuwe clubtent.

Dat de rekening zo alleen maar opliep deed niet ter zake. Net zo min als het realiteitsgehalte van de eigen wensen/eisen (ruimtegebrek bijvoorbeeld).

Het Wilhelmusspel heeft uiteindelijk gewerkt: Tonegido kwam niet, vertrok wel aan de Rodelaan, ging naar ‘t Loo en overleed in 2010. De VV Wilhelmus kon met gemeentegeld een nieuw kleedkamergebouw realiseren, plus kunstgrasvelden. En bestaat nog steeds.